Сомпраз в порошке — инструкция по применению

Инструкция по применению сомпраза в порошке, описание действия препарата, показания к применению порошка сомпраза, взаимодействие с другими лекарствами, применение сомпраза (порошок) при беременности. Инструкции:
Торговое название: Сомпраз
Международное название: Эзомепразол
Лекарственная форма:
Лиофилизат для приготовления раствора для внутривенного введения 40 мг в комплекте с растворителем - раствором натрия хлорида 0.9 % 5 мл
Показания к применению:
Атс классификация:
A Средства, влияющие на пищеварительную систему и метаболизм
A02 Препараты для лечения кислотозависимых заболеваний
A02B Средства для лечения пептической язвы и гастроэзофагеальной рефлюксной болезни
A02B C Ингибиторы "протонного насоса"
Фарм. группа:
Противоязвенные препараты и препараты для лечения гастроэзофагеального рефлюкса (GORD). Ингибиторы протонового насоса. Эзомепразол. Код АТХ А02ВС05
Условия хранения:
Хранить в сухом, защищенном от света месте, при температуре не выше 25°С. Хранить в недоступном для детей месте!
Срок хранения:
2 года. Не применять по истечении срока годности.
Условия продажи: По рецепту
Описание:
Лиофилизат белого или почти белого цвета в виде спрессованной массы.

Состав сомпраза в порошке

Один флакон препарата содержит
Бір құты препараттың құрамында

Активное вещество сомпраза

натрия эзомепразола 42.6 мг (эквивалентно эзомепразолу 40 мг)
42.6 мг натрий эзомепразолы (40 мг эзомепразолға баламалы)

Вспомогательные вещества в сомпразе

динатрия эдетат, натрия гидроксид. Растворитель: натрия хлорид, вода для инъекций.
динатрий эдетаты, натрий гидроксиді. Еріткіш: натрий хлориді, инъекцияға арналған су.

Показания к применению порошка сомпраза

Сомпраз для внутривенного введения показан в качестве альтернативы пероральной терапии при невозможности её проведения:
  • гастро-эзофагеальная рефлюксная болезнь у пациентов с эзофагитом и/или выраженными симптомами рефлюксной болезни
  • лечение и профилактика пептических язв, связанных с приёмом нестероидных противовоспалительных препаратов (НПВП)
  • профилактика развития повторного кровотечения у пациентов после эндоскопического лечения острого кровотечения язвы желудка или двенадцатиперстной кишки
Көктамыр ішіне енгізуге арналған Сомпраз мыналарды баламалы ретінде пероральді еммен емдеу мүмкін болмағанда қолданылады:
  • эзофагиті және/немесе рефлюксті аурудың айқын симптомдары бар емделушілердегі гастро-эзофагеальді рефлюкс ауруында
  • қабынуға қарсы стероидтық емес препараттарды (ҚҚСП) қабылдаумен байланысты пептикалық ойық жараларды емдеуге және алдын алуға
  • асқазанның немесе он екі елі ішектің жедел қан кетуін эндоскопиялық емдеуден кейін, емделушілерде қайтадан қан кетудің пайда болуының алдын алуға

Противопоказания сомпраза в порошке

  • известная повышенная чувствительность к эзомепразолу, замещенным бензимидазолам или другим ингредиентам препарата
  • детский и подростковый возраст до 18 лет (в связи с отсутствием данных по безопасности и эффективности)
  • совместное применение с нелфинавиром
  • период лактации
  • эзомепразолға, орын алмастыратын бензимидазолдарға немесе препараттың басқа да игредиенттеріне белгілі жоғары сезімталдық
  • балалар және 18 жасқа дейінгі жасөспірімдер (қауіпсіздігі және тиімділігі жөнінде деректердің жоқ болуымен байланысты)
  • нелфинавирмен бірге қолдану
  • лактация кезеңі

Побочные действия порошка сомпраза

Часто (>1/100, <1/10)
  • головная боль
  • тошнота, боль в животе, диарея, метеоризм, рвота, запор
  • реакции в месте инъекции, включая тромбофлебит
Менее часто (>1/1000, <1/100)
  • дерматит, зуд, крапивница, сыпь
  • головокружение
  • сухость во рту
  • бессонница, парестезия, сонливость
  • повышение активности “печеночных” ферментов
  • периферические отеки
  • нечеткость зрения
Редко (>1/10000, <1/1000)
  • лейкопения, тромбоцитопения
  • аллергические реакции: лихорадка, ангионевротический отек, анафилактическая реакция/анафилактический шок
  • возбуждение, депрессия, недомогание, замешательство
  • нарушение вкуса
  • гипонатриемия
  • бронхоспазм
  • стоматит и желудочно-кишечный кандидоз
  • гепатит с (или без) желтухой
  • фотосенсибилизация, алопеция
  • артралгии, миалгии
  • потливость
Очень редко (<1/10000)
  • агранулоцитоз, панцитопения
  • галлюцинации (преимущественно у пациентов), агрессивное поведение
  • печеночная недостаточность, энцефалопатия у пациентов с заболеваниями печени
  • мультиформная экссудативная эритема
  • синдром Стивенса-Джонсона
  • токсический эпидермальный некролиз
  • мышечная слабость
  • интерстициальный нефрит
  • гинекомастия
  • гипомагнезиемия
  • микроскопический колит
Сообщалось об отдельных случаях необратимого нарушения зрения при внутривенном введении омепразола пациентам в критическом состоянии, особенно при введении высоких доз, причинной связи с приёмом препарата не установлено.
Жиі (>1/100, <1/10)
  • бас ауыру
  • жүректің айнуы, іштің ауыруы, диарея, метеоризм, құсу, іш қату
  • инъекция жасалған жерде реакциялар, тромбофлебитті қоса есептегенде
Жиілігі аз (>1/1000, <1/100)
  • дерматит, қышыну, есекжем, бөртпе
  • бас айналу
  • ауыз ішінің құрғауы
  • ұйқысыздық, парестезия, ұйқышылдық
  • “бауыр” ферменттері белсенділігінің жоғарылауы
  • шеткергі ісінулер
  • көрудің көмескіленуі
Сирек (>1/10000, <1/1000)
  • лейкопения, тромбоцитопения
  • аллергиялық реакциялар: қызба, ангионевротикалық ісіну, анафилактикалық реакция/анафилактикалық шок
  • қозу, депрессия, дімкәстік, абыржу
  • дәмнің бұзылуы
  • гипонатриемия
  • бронхтың түйілуі
  • стоматит және асқазан-ішектік кандидоз
  • сарғаюмен (немесе онсыз) гепатит
  • фотосенсибилизация, алопеция
  • артралгиялар, миалгиялар
  • тершеңдк
Өте сирек (<1/10000)
  • агранулоцитоз, панцитопения
  • елестеулер (көбіне емделушілерде), агрессивтік мінез таныту
  • бауыр қызметінің жеткліксіздігі, бауыр ауруы бар емделушілерде энцефалопатия
  • мультиформалы экссудативтік эритема
  • Стивенс-Джонсон синдромы
  • уытты эпидермальді некролиз
  • бұлшықет әлсіздігі
  • интерстициальді нефрит
  • гинекомастия
  • гипомагнезиемия
  • микроскопиялық колит
Жекелеген жағдайларда, омепразолды жағдайы қиын емделушілерге, әсіресе жоғары дозаларды көктамыр ішіне енгізген кезде, көрудің қайтымсыз бұзылуына әкелгені мәлімделді, мұның препаратты қабылдаумен себептік байланысы анықталған жоқ.

Особые указания к применению

При наличии любых тревожных симптомов (например, таких как значительная спонтанная потеря массы тела, повторяющаяся рвота, дисфагия, рвота с кровью или мелена), а также при наличии язвы желудка (или при подозрении на язву желудка), следует исключить наличие злокачественного новообразования, поскольку лечение Сомпразом может привести к сглаживанию симптоматики и отсрочить постановку диагноза.

С осторожностью: пациентам с тяжелой почечной недостаточностью. Лечение ингибиторами протонной помпы может привести к незначительному увеличению риска возникновения желудочно-кишечных инфекций, вызываемых Salmonella и Campylobacter. У пациентов, принимающих антисекреторные препараты в течение длительного промежутка времени, чаще отмечается образование железистых кист в желудке. Эти явления обусловлены физиологическими изменениями в результате выраженного ингибирования секреции кислоты. Кисты доброкачественные и носят обратимый характер.

Беременность
В настоящее время данные о применении эзомепразола в период беременности ограничены. Назначать препарат в период беременности следует только в том случае, когда ожидаемая польза для матери превышает возможный риск для плода.

Особенности влияния лекарственного средства на способность управлять транспортным средством или потенциально опасными механизмами
Учитывая побочные действия лекарственного средства, следует соблюдать осторожность при управлении транпортным средством или потенциально опасными механизмами.
Үрей тудыратын кез келген симптомдар (мысалы, дене салмағының кездейсоқ едәуір жоғалуы, қайта-қайта құсу, дисфагия, қан аралас құсу немесе мелена), сондай-ақ асқазан ойық жарасы болғанда (немесе асқазанның ойық жарасына күдіктенгенде), қатерлі жаңа түзілімдердің бар-жоқтығын анықтаған жөн, өйткені Сомпразмен емдеу симптоматиканың бүркемеленуіне және аурудың анықталуының кейінге шегерілуіне әкеп соғуы мүмкін.

Сақтықпен: бүйрек қызметінің ауыр жеткіліксіздігі бар емделушілерге. Протонды помпа тежегіштерімен емдеу Salmonella және Campylobacter әсерінен асқазан-ішектік жұқпалардың пайда болу қаупінің аздап артуына әкеп соғуы мүмкін. Антисекреторлық препараттарды ұзақ уақыт аралығымен қабылдап жүрген емделушілердің асқазанында без кисталарының түзілгені жиі байқалады. Бұл құбылыстар қышқыл секрециясының айқын тежелуінің нәтижесінде болатын физиологиялық өзгерулерден туындайды. Кисталар қатерсіз және қайтымды сипатқа ие.

Жүктілік
Эзомепразолды жүктілік кезеңінде қолдану жөнінде деректер қазіргі таңда шектеулі. Препаратты жүктілік кезеңінде ана үшін күтілетін пайдасы ұрық үшін ықтимал қаупінен басым болған жағдайларда ғана тағайындау керек.

Дәрілік заттың көлік құралын немесе қауіпті механизмдерді басқару қабілетіне ықпал ету ерекшеліктері
Дәрілік заттың жағымсыз әсерлерін ескеріп, көлік құралын немесе потенциальді қауіпті механизмдерді басқарған кезде сақ болған жөн.

Дозировка и способ применения

Взрослые

При невозможности проведения пероральной терапии пациентам может быть рекомендован Сомпраз парентерально в дозе 20 - 40 мг 1 раз в сутки.

Пациентам с рефлюкс-эзофагитом рекомендуется эзомепразол в дозе 40 мг 1 раз в сутки. Для лечения симптомов ГЭРБ Сомпраз применяется в дозе 20 мг 1 раз в сутки.

Для лечения и профилактики пептических язв, связанных с приёмом НПВП, рекомендуется Сомпраз в дозе 20 мг 1 раз в сутки.

Как правило, период лечения внутривенной формой непродолжителен, пациента следует как можно быстрее перевести на пероральный приём препарата.

Инъекции

Доза 40 мг
Приготовленный раствор Сомпраза вводится внутривенно в течение не менее 3 минут.

Доза 20 мг
1/2 приготовленного раствора эзомепразола вводится внутривенно в течение не менее 3 минут. Неиспользованные остатки раствора должны быть уничтожены.

Инфузии

Доза 40 мг
Приготовленный раствор эзомепразола вводится в виде внутривенной инфузии в течение 10 - 30 минут.

Доза 20 мг
1/2 приготовленного раствора эзомепразола вводится в виде внутривенной инфузии в течение 10 - 30 минут. Неиспользованные остатки раствора должны быть уничтожены.

Профилактика развития повторного кровотечения у пациентов после эндоскопического лечения острого кровотечения язвы желудка или двенадцатиперстной кишки

После эндоскопического лечения острого кровотечения язвы желудка или двенадцатиперстной кишки доза препарата составляет 80 мг, которую вводят в виде болюсной инфузии в течение 30 минут, после чего проводят длительную внутривенную инфузию в дозе 8 мг/ч в течение 3 дней (72 часа).

Болюсная дозировка, равная 80 мг.
Приготовленный раствор эзомепразола вводится в виде длительной внутривенной инфузии в течение 30 минут.

Дозировка 8 мг/ч
Приготовленный раствор эзомепразола вводится в виде длительной внутривенной инфузии в течение 71,5 ч (расчетная скорость инфузии – 8 мг/ч).

Нарушение функции почек
Коррекция дозы Сомпраза у пациентов с нарушением функции почек не требуется. В связи с ограниченным опытом применения эзомепразола у пациентов с тяжелой почечной недостаточностью, следует соблюдать осторожность при лечении таких пациентов.

Нарушение функции печени
Коррекция дозы Сомпраза у пациентов с нарушением функции печени легкой и средней степени тяжести не требуется. У пациентов с тяжелым нарушением функции печени максимальная суточная доза составляет 20 мг.

Пациенты пожилого возраста
Коррекция дозы Сомпраза у пациентов пожилого возраста не требуется.

Приготовление раствора

Инъекции

Раствор для инъекций готовится путем добавления 5 мл 0,9 % раствора хлорида натрия для внутривенного введения во флакон с Сомпразом. Приготовленный раствор должен быть прозрачным, цветовая гамма варьируется от бесцветного до бледно-желтого. При назначении 20 мг эзомепразола вводится половина приготовленного раствора. Неиспользованные остатки раствора должны быть уничтожены.

Инфузии

Инфузионный раствор готовится путем растворения содержимого одного флакона с Сомпразом в 100 мл 0,9% раствора натрия хлорида для внутривенного введения. При назначении 20 мг эзомепразола, вводится половина приготовленного раствора.

Инфузии 80 мг. Инфузионный раствор готовится путем растворения содержимого двух флаконов с Сомпразом 40 мг в 100 мл 0,9 % раствора хлорида натрия для внутривенного введения. Неиспользованные остатки раствора должны быть уничтожены.

Разведенный раствор эзомепразола представляет собой прозрачную жидкость от бесцветного до бледно-желтого цвета.

Приготовленный раствор (для инъекций и для инфузий) не должен смешиваться или вводиться совместно с другими лекарственными средствами. Перед применением раствор следует оценить визуально на предмет отсутствия видимых механических примесей и изменения цвета. Только прозрачный раствор может быть использован. Приготовленный раствор рекомендуется вводить сразу после приготовления (с микробиологической точки зрения).
Ересектер

Пероральді ем жүргізу мүмкін болмағанда емделушілерге Сомпраз тәулігіне 1 рет 20 - 40 мг дозада парентеральді түрде ұсынылуы мүмкін.

Рефлюкс-эзофагиті бар емделушілерге эзомепразол тәулігіне 1 рет 40 мг дозада ұсынылады. ГЭРА симптомдарын емдеу үшін Сомпраз тәулігіне 1 рет 20 мг дозада қолданылады.

ҚҚСП қабылдаумен байланысты пептикалық ойық жараларды емдеу және алдын алу үшін Сомпраз тәулігіне 1 рет 20 мг дозада ұсынылады.

Әдеттегідей, көктамырішілік түрмен емдеу кезеңі ұзаққа созылмайды, емделушіні мүмкіндігінше препаратты пероральді түрде қабылдауға тезірек көшірген жөн.

Инъекциялар

40 мг доза
Сомпраздың дайындалған ерітіндісі көктамыр ішіне кем дегенде 3 минут енгізіледі.

20 мг доза
Эзомепразолдың дайындалған ерітіндісінің 1/2 бөлігі көктамыр ішіне кем дегенде 3 минут бойы енгізіледі. Ерітіндінің пайдаланылмаған қалдығы жойылуы тиіс.
Инфузиялар

40 мг доза
Эзомепразолдың дайындалған ерітіндісі 10 - 30 минут бойы көктамырішілік инфузия түрінде енгізіледі.

20 мг доза
Эзомепразолдың дайындалған ерітіндісінің 1/2 бөлігі көктамыр ішіне кем дегенде 10 - 30 минут бойы енгізіледі. Ерітіндінің пайдаланылмаған қалдығы жойылуы тиіс.

Асқазанның немесе он екі елі ішектің жедел қан кетуін эндоскопиялық емдеуден кейін, емделушілерде қайтадан қан кетудің пайда болуының алдын алу

Асқазанның немесе он екі елі ішектің жедел қан кетуін эндоскопиялық емдеуден кейін препарат дозасы 80 мг құрайды, ол болюстік инфузия түрінде 30 минут бойы енгізіледі, содан кейін 3 күн бойы (72 сағат) сағатына 8 мг дозада ұзақ көктамырішілік инфузия жүргізіледі.

80 мг-ға тең болютік дозалар
Эзомепразолдың дайындалған ерітіндісі 30 минут ішінде көктамырішілік инфузия түрінде енгізіледі.
Сағатына 8 мг дозалар
Эзомепразолдың дайындалған ерітіндісі 71,5 сағат бойы ұзақ көктамырішілік инфузия түрінде енгізіледі (инфузияның есептік жылдамдығы – сағатына 8 мг).

Бүйрек қызметінің бұзылуы
Бүйрек қызметі бұылған емделуілерде Сомпраз дозасын түзету қажет емес. Эзомепразолды бүйрек қызметінің ауыр жеткіліксіздігі бар емделушілерге қолдану тәжірибесінің шектеулі болуына байланысты, мұндай емделушілерді емдегенде сақ болған жөн.

Бауыр қызметінің бұзылуы
Бауыр қызметінің ауырлығы жеңіл және орташа бұзылулары бар емделушілерде Сомпраз дозасын түзету қажет емес. Бауыр қызметінің бұзылуы ауыр емделушілерде ең жоғары тәуліктік доза 20 мг құрайды.

Егде жастағы емделушілер
Егде жастағы емделушілерде Сомпраз дозасын түзетудің қажеті жоқ.

Ерітінді дайындау

Инъекциялар

Инъекцияға арналған ерітінді көктамыр ішіне енгізуге арналған 5 мл 0,9% натрий хлориді ерітіндісін ішінде Сомпраз бар құтыға құю арқылы әзірленеді. Дайындалған ерітінді мөлдір болуы тиіс, түрлі түсті гаммасы түссізден бозғылт-сарыға дейін өзгеріп отырады.

20 мг эзомепразолды тағайындағанда дайындалған ерітіндінің жартысы енгізіледі. Ерітіндінің дайындалмаған қалдығы жойылуы тиіс.

Инфузиялар

Инфузиялық ерітінді бір құтының ішіндегі Сомпразды көктамырішілік 100 мл 0,9% натрий хлориді ерітіндісінде еріту арқылы дайындалады.

20 мг эзомепразолды тағайындағанда дайындалған ерітіндінің жартысы енгізіледі.

80 мг инфузиялар. Инфузиялық ерітінді ішінде 40 мг-нан Сомпразы бар екі құтыдағыны көктамыр ішіне енгізуге арналған 100 мл 0,9% натрий хлориді ерітіндісінде еріту арқылы дайындалады. Ерітіндінің пайдаланылмаған қалдықтары жойылуы тиіс.

Эзомепразолдың сұйылтылған ерітіндісі мөлдір, түссізден бозғылт-сары түске дейін болуы керек.
Дайындалған ерітінді (инъекцияға және инфузияға арналған) басқа дәрілік заттармен араластырылмауы немесе енгізілмеуі тиіс. Ерітіндіні қолданар алдында, онда көзге көрінетін механикалық қоспалардың бар-жоқтығын және түсінің өзгерген-өзгермегендігін көзбен қарап, баға берген жөн. Тек мөлдір ерітінді ғана пайдаланылады. Ерітіндіні дайындап болу бойына енгізу керек (микробиологиялық көзқарас тұрғысынан).

Взаимодействие с лекарствами

Влияние эзомепразола на фармакокинетику других лекарственных препаратов

Подавление кислотности желудочного сока на фоне лечения эзомепразолом и другими ИПП может привести к изменению абсорбции препаратов, всасывание которых зависит от кислотности среды. Эзомепразол, как и другие препараты, снижающие секрецию кислоты в желудке, может приводить к снижению абсорбции кетоконазола, итраконазола и эрлотиниба. В тоже время при совместном приеме эзомепразола с дигоксином, концентрация последнего может увеличиваться. При совместном приеме ИПП и метотрексата, отмечается увеличение концентрации метотрексата у некоторых пациентов. При применении метотрексата в высоких дозах необходимо приостановить прием эзомепразола.

В случаях, когда атазанавир и нелфинавир принимались одновременно с омепразолом, было отмечено понижение уровня этих препаратов в сыворотке, поэтому их сочетанное применение следует избегать. Совместное назначение омепразола в дозе 40 мг в один раз сутки и атазанавира 300 мг/ритонавира 100 мг приводило к существенному снижению значений AUC, а также максимальной и минимальной концентраций атазанавира. Увеличение дозы атазанавира до 400 мг не компенсировало влияния омепразола на концентрацию атазанавира. Поэтому не следует назначать эзомепразол совместно с атазанавиром, а одновременное назначение эзомепразола и нелфинавира исключается.

Эзомепразол ингибирует CYP2C19 - основной фермент, участвующий в его метаболизме. Совместное применение эзомепразола с другими препаратами, в метаболизме которых принимает участие CYP2C19, такими как диазепам, циталопрам, имипрамин, кломипрамин, фенитоин и др., может привести к повышению концентраций этих препаратов в плазме и потребовать снижения дозы. При пероральном совместном приеме 30 мг Сомпраза и диазепама на 45% снижается клиренс диазепама, который является субстратом CYP2C19.

При совместном приеме Сомпраза перорально в дозе 40 мг и фенитоина у больных эпилепсией на 13% повышалась остаточная концентрация фенитоина в плазме. В связи с этим рекомендуется контроль концентрации фенитоина в плазме в начале лечения эзомепразолом и при его отмене.

При назначении Сомпраза перорально в дозе 40 мг пациентам, получающим варфарин, время коагуляции оставалось в пределах допустимых значений. Однако сообщалось о нескольких случаях клинически значимого повышения индекса МНО (международное нормализованное отношение) при совместном применении варфарина и эзомепразола. В связи с этим рекомендуется мониторинг в начале и по окончании совместного применения этих препаратов.

Совместный пероральный прием эзомепразола в дозе 40 мг и цизаприда на 32% повышал величину площади под кривой “концентрация – время” (AUC) и на 31% увеличивал период полувыведения (t1/2) для цизаприда; пиковые концентрации цизаприда в плазме при этом значительно не изменялись. Незначительное удлинение интервала QT, которое наблюдалось при монотерапии цизапридом, при добавлении эзомепразола не увеличивалось.

Доказано, что эзомепразол не вызывает клинически значимых изменений фармакокинетики амоксициллина и хинидина.

Исследования in vivo лекарственных взаимодействий эзомепразола при введении внутривенно больших дозировок (80 мг + 8 мг/ч) не проводились. Эффект, оказываемый эзомепразолом на препараты, в метаболизме которых принимает участие CYP2C19, может быть более выраженным при внутривенном введении препарата, поэтому следует тщательно наблюдать пациентов в течение 3 дней с момента внутривенного введения с целью своевременного обнаружения побочных эффектов.

Влияние лекарственных препаратов на фармакокинетику эзомепразола.

В метаболизме эзомепразола участвуют CYP2C19 и CYP3A4. Совместное пероральное применение Сомпраза и ингибитора CYP3А4, кларитромицина (500 мг 2 раза в сутки) приводит к двукратному увеличению значения AUC для эзомепразола. Совместное применение эзомепразола и комбинированного ингибитора CYP3А4 и CYP2C19, например, вориконазола, может приводить более чем к 2-х кратному увеличению значения AUC для Сомпраза. В таких случаях не требуется коррекции дозы Сомпраза. Однако, коррекция дозировки может потребоваться у пациентов с тяжелым нарушением функции печени при назначении длительной терапии.
Эзомепразолдың басқа дәрілік заттардың фармакокинетикасына ықпалы

Эзомепразолмен және басқа ПСТ-мен емдеу аясында асқазан сөлі қышқылдылығының төмендеуі ортаның қышқылдылығына байланысты сіңетін препараттардың сіңуінің өзгеруіне әкелуі мүмкін. Эзомепразол, асқазанда қышқыл секрециясын төмендететін басқа да препараттар сияқты, кетоконазолдың, итраконазолдың және эрлотинибтің сіңуінің төмендеуіне әкеледі. Сол уақытта эзомепразолды дигоксинмен бірге қабылдағанда, соңғысының концентрациясы артуы мүмкін. ПСТ мен метотрексатты бірге қабылдағанда кейбір емделушілерде, метотрексат концентрациясының артқаны білінеді. Метотрексатты жоғары дозаларда қолданғанда эзомепразолды қабылдауды тоқтату қажет.

Атазанавир мен нелфинавир омепразолмен бір мезгілде қабылданған жағдайда осы препараттардың сарысудағы концентрацияларының төмендегені білінді, сондықтан оларды бірге қолданбаған жөн. Омепразолдың 40 мг дозасын тәулігіне бір рет және 300 мг атазанавирді/100 мг ритонавирді бірге тағайындау атазанавирдің AUC мәнінің, сондай-ақ ең жоғары және ең төмен концентрацияларының елеулі төмендеуіне әкелді. Атазанавирдің дозасын 400 мг-ға дейін арттыру атазанавирдің концентрациясына омепразолдың ықпалының орнын толтырған жоқ. Сондықтан эзомепразолды атазанавирмен бірге тағайындамаған жөн, ал эзомепразол мен нелфинавирді бір мезгілде тағайындауға болмайды.

Эзомепразол оның метаболизміне қатысатын негізгі - CYP2C19 ферментін тежейді. Эзомепразолды метаболизміне CYP2C19 қатысатын басқа, мысалы, диазепам, циталопрам, имипрамин, кломипрамин, фенитоин және т.б. сияқты препараттармен бірге қолдану осы препараттардың плазмадағы концентрациясының жоғарылауына әкелуі және дозаны төмендетуді қажет етуі мүмкін. 30 мг Сомпразды және диазепамды пероральді түрде бірге қабылдағанда CYP2C19 субстраты болып табылатын диазепамның клиренсі 45%-ға төмендейді.

Сомпраздың пероральді 40 мг дозасын және фенитоинді бірге қабылдағанда эпилепсиясы бар науқастарда плазмадағы фенитоиннің қалған концентрациясы 13%-ға жоғарылады. Осыған байланысты эзомепразолмен емдеудің басында және оны тоқтатқанда фенитоин концентрациясын бақылау керек.

Сомпраздың пероральді 40 мг дозасын варфарин қабылдап жүрген емделушілерге тағайындағанда коагуляция уақыты рұқсат етілген мән шегінде қалды. Алайда варфарин мен эзомепразолды бірге қолданғанда ХҚҚ (халықаралық қалыптастырылған қатынас) индексінің клиикалық тұрғыдан маңызды жоғарылауының бірнеше жағдайлары мәлімделді. Осыған байланысты осы препараттарды бірге қолданудың басында және оны аяқтағанда мониторинг жүргізу керек.

Эзомепразолдың 40 мг дозасын және цизапридті пероральді түрде бірге қабылдау “концентрация – уақыт” қисығы астындағы аудан (AUC) шамасын 32%-ға жоғарылатты және цизапридтің жартылай шығарылу кезеңін (t1/2) 31%-ға арттырды; цизапридтің пламадағы ең жоғары шектегі концентрациясы мұндайда елеулі өзгеріске ұшыраған жоқ. Цизапридпен монотерапияда байқалған QT аралығының аздап ұзаруы, эзомепразолды қосқан кезде көбейген жоқ.

Эомепразолдың амоксициллин мен хинидиннің фармакокинетикасында клиникалық елеулі өзгерулерді тудырмайтыны дәлелденген.

Эзомепразолды көктамыр ішіне үлкен дозаларда (80 мг + сағатына 8 мг) енгізгенде дәрілік заттардың өзара әрекеттесуіне in vivo зерттеулер жүргізілген жоқ. Метаболизміне CYP2C19 қатысатын препараттарға эзомепразолдың әсері препаратты көктамыр ішіне енгізген кезде өте айқын болуы мүмкін, сондықтан жағымсыз әсерлерін дер кезінде анықтау мақсатында, көктамыр ішіне енгізілген сәттен бастап 3 күн бойы емделушіні жан-жақты бақылауға алған жөн.

Дәрілік препараттардың эзомепразолдың фармакокинетикасына ықпалы.

Эзомепразолдың метаболизміне CYP2C19 және CYP3A4 қатысады. Сомпразды және CYP3А4 тежегішін, кларитромицинді (тәулігіне 2 рет 500 мг) пероральді түрде бірге қолдану эзомепразолдың AUC мәнінің екі есе артуына әкеледі. Эзомепразолды және біріктірілген CYP3А4 және CYP2C19 тежегішін, мысалы, вориконазолды бірге қолдану, Сомпраздың AUC мәнінің 2 еседен астамға артуына әкелуі мүмкін. Мұндай жағдайларда Сомпраз дозасын түзетудің қажеті жоқ. Алайда, ұзақ ем тағайындаған жағдайда бауыр қыметінің бұзылуы ауыр емделушілерде дозаны түзету қажет болуы мүмкін.

Передозировка сомпразом в порошке

Симптомы: усиление побочных эффектов.

Лечение: симптоматическое. Специфические антидоты неизвестны. Эзомепразол связывается с белками плазмы, поэтому диализ малоэффективен.
Симптомдары: жағымсыз әсерлерінің күшеюі.

Емі: симптоматикалық. Өзіне тән арнайы у қайтарғысы белгісіз. Эзомепразол плазма ақуыздарымен байланысады, сондықтан диализдің тиімділігі аз.

Фармакологические свойства

Фармакокинетика

Распределение

Объем распределения при равновесной концентрации у здоровых людей составляет приблизительно 0,22 л/кг массы тела. Эзомепразол связывается с белками плазмы на 97%.

Метаболизм и выведение

Эзомепразол подвергается полному метаболизму с участием системы цитохрома Р450 (CYP). Основная часть метаболизируется при участии специфической полиморфной изоформы СYР2С19, при этом образуются гидрокси- и десметилированные метаболиты эзомепразола. Метаболизм оставшейся части осуществляется другой специфической изоформой CYP3A4; при этом образуется сульфопроизводное эзомепразола - основной метаболит, определяемый в плазме.

Параметры, приведенные ниже, отражают, в основном, характер фармакокинетики у пациентов с активным ферментом CYP2C19 (пациенты с быстрым метаболизмом).

Общий плазменный клиренс составляет примерно 17 л/ч после однократного приема препарата и 9 л/ч – при повторных приемах. Период полувыведения составляет 1,3 часа при повторных приемах препарата один раз в сутки. Площадь под кривой «концентрация – время» (AUC) увеличивается при повторном введении. Это увеличение является дозо- и время- зависимым, что является следствием снижения метаболизма при первом прохождении через печень, а также снижения системного клиренса, вероятно, вызванных тем, что эзомепразол и/или его сульфосодержащий метаболит ингибируют фермент CYP2C19.

При ежедневном введении препарата один раз в сутки эзомепразол полностью выводится из плазмы в перерыве между введениями, тенденции к кумуляции препарата не отмечается.

При повторном внутривенном введении эзомепразола в дозе 40 мг средняя пиковая концентрация в плазме составляет приблизительно 13,6 мкмоль/л. При приеме внутрь аналогичных доз средняя плазменная пиковая концентрация составляет 4,6 мкмоль/л. Несколько меньше увеличивается общая экспозиция (приблизительно на 30%) при внутривенном введении эзомепразола по сравнению с пероральным приемом.

Нелинейное увеличение AUC наблюдается после внутривенного введения эзомепразола в виде 30-минутной инфузии (40 мг, 80 мг и 120 мг) с после-дующей продолжительной инфузией (4 мг/ч или 8 мг/ч) в течение 23,5 ч.

Основные метаболиты эзомепразола не влияют на секрецию кислоты в желудке. В моче обнаруживается менее 1% неизмененного эзомепразола.

Особенности фармакокинетики в некоторых группах пациентов

Приблизительно у 1- 2% населения снижена активность фермента CYP2C19 (пациенты с медленным метаболизмом). У таких пациентов метаболизм эзомепразола, в основном, осуществляется с помощью CYP3A4, и при повторном приеме 40 мг эзомепразола однократно в сутки средняя площадь под кривой «концентрация – время» на 100% выше, чем у пациентов с активным ферментом CYP2C19 (пациенты с быстрым метаболизмом). Средние значения пиковых концентраций в плазме у пациентов с медленным метаболизмом повышены приблизительно на 60%. Отмеченные особенности не влияют на дозировку и способ применения эзомепразола.

У пациентов пожилого возраста (71-80 лет) метаболизм эзомепразола существенно не изменяется.

У пациентов с легким и умеренным нарушением функции печени метаболизм эзомепразола может нарушаться. У пациентов с тяжелым нарушением функции печени скорость метаболизма снижена, что приводит к удвоению площади под кривой «концентрация – время» для эзомепразола. Поэтому максимальная доза эзомепразола для пациентов с тяжелым нарушением функции печени составляет 20 мг/сутки и ее не следует превышать. Тенденции к кумуляции эзомепразола и его основных метаболитов при введении препарата один раз в сутки не отмечается.

Изучение фармакокинетики у пациентов со сниженной функцией почек не проводилось. Поскольку через почки осуществляется выведение не самого эзомепразола, а его метаболитов, можно полагать, что метаболизм эзомепразола у пациентов с нарушением функции почек не изменяется.
Таралуы

Дені сау адамдарда тепе-тең концентрацияларда таралу көлемі дене салмағының әр кг-на шаққанда шамамен 0,22 л құрайды. Эзомепразол плазма ақуыздарымен 97%-ға байланысады.

Метаболизмі және шығарылуы

Эзомепразол Р450 (CYP) цитохромы жүйесінің қатысуымен толық метаболизмге ұшырайды. Негізгі бөлігі арнайы СYР2С19 полиморфты изотүрлердің қатысуымен метаболизденеді, мұндайда эзомепразолдың гидрокси- және десметилденген метаболиттері түзіледі. Қалған бөлігінің метаболизмі басқа арнайы CYP3A4 изотүрлерімен жүзеге асады; мұндайда плазмадан табылатын негізгі метаболит – эзомепразолдың сульфотуындысы түзіледі.

Төменде берілген параметрлер негізінен CYP2C19 белсенді ферменті бар емделушілердегі (метаболизм тез болатын емделушілер) фармакокинетика сипатын көрсетеді.

Жалпы плазмалық клиренсі препаратты бір рет қабылдағаннан кейін шамамен сағатына 17 л және қайталап қабылдағанда сағатына 9 л құрайды. Препаратты тәулігіне бір рет қайталап қабылдағанда жартылай шығарылу кезеңі 1,3 сағатты құрайды. Қайталап енгізген кезде «концентрация – уақыт» астындағы қисық ауданы (AUC) артады. Бұлай арту дозаға- және уақытқа тәуелді, бұл бауыр арқылы алғаш өткенде метаболизмінің төмендеу, сондай-ақ эзомепразолдың және/немесе оның сульфаты бар метаболитінің CYP2C19 ферментін тежелуінен жүйелік клиренсінің төмендеу салдары болып табылады.

Препаратты тәулігіне бір рет күн сайын енгізгенде эзомепразол енгізулер арасындағы үзілісте плазмадан толық шығарылады, препараттың жиналып қалуына тенденция байқалмайды.

Эзомепразолды 40 мг дозада көктамыр ішіне қайталап енгізгенде плазмадағы орташа ең жоғары концентрация шамамен 13,6 мкмоль/л құрайды. Осыған ұқсас дозаларды ішке қабылдағанда орташа плазмалық ең жоғары концентрация 4,6 мкмоль/л құрайды. Эзомепразолды көктамыр ішіне енгізгенде, оны пероральді түрде қабылдаумен салыстырғанда, жалпы экспозициясы біршама аз (шамамен 30%-ға) жоғарылайды.

AUC мәнінің дозаға байланысты емес артуы эзомепразолды 30 минуттық инфузия (40 мг, 80 мг және 120 мг) түрінде көктамыр ішіне енгізгеннен кейін, әрі қарай ұзаққа созылатын (сағатына 4 мг немесе 8 мг) 23,5 сағаттық инфузияда байқалады.

Эзомепразолдың негізгі метаболиттері асқазан қышқылының секрециясына ықпалын тигізбейді. Өзгермеген эзомепразолдың 1%-дан азы несептен табылады.

Емделушілердің кейбір топтарындағы фармакокинетикасының ерекшеліктері

Тұрғындардың шамамен 1-2%-да (метаболизмі баяу емделушілер) CYP2C19 ферментінің белсенділігі төмендеген. Мұндай емделушілерде эзомепразолдың метаболизмі, негізінен, CYP3A4 жәрдемімен жүзеге асады, 40 мг эзомепразолды тәулігіне бір рет қайталап қабылдағанда «концентрация – уақыт» қисығы астындағы орташа ауданы, CYP2C19 белсенді ферменті бар емделушілерге (метаболизмі жылдам емделушілер) қарағанда, 100%-ға жоғары болады. Метаболизмі баяу емделушілерде плазмадағы ең жоғары концентрациялардың орташа мәндері шамамен 60%-ға жоғарылаған. Білінген ерекшеліктер эзомепразолдың дозасына және қолдану тәсіліне ықпалын тигізбейді.

Егде жастағы (71-80 жас) емделушілерде эзомепразолдың метаболизмі елеулі өзгермейді.

Бауыр қызметінің бұзылуы жеңіл және орташа емдлушілерде эзомепразолдың метаболизі бұзылуы мүмкін. Бауыр қызметінің бұзылуы ауыр емделушілерде метаболизм жылдамдығы төмендеген, бұл эзомепразол үшін «концентрация – уақыт» қисығы астындағы ауданның екі еселенуіне әкеледі. Сондықтан бауыр қызметінің бұзылуы ауыр емделушілерде эзомепразолдың ең жоғары дозасы тәулігіне 20 мг құрайды және оны арттырмаған жөн. Препаратты тәулігіне бір рет енгізген кезде эзомепразолдың және оның негізгі метаболиттерінің жиналып қалуға тенденциясы білінбейді.

Бүйрек қызметі төмендеген емделушілерде фармакокинетикасына зерттеу жүргізілген жоқ. Бүйректер арқылы эзомепразолдың өзі емес, оның метаболиттері шығарылатындықтан, бүйрек қызметі бұзылған емделушілерде эзомепразолдың метаболизмі өзгермейді деп болжам жасауға болады.

Фармакодинамика

Эзомепразол является S-изомером омепразола и снижает секрецию соляной кислоты в желудке путем специфического ингибирования кислотного насоса в париетальных клетках. S- и R-изомеры омепразола обладают сходной фармакодинамической активностью.

Механизм действия

Эзомепразол является слабым основанием, концентрируется и переходит в активную форму в сильнокислой среде секреторных канальцев париетальных клеток слизистой оболочки желудка и ингибирует кислотный насос – фермент Н+, К+- АТФазу, при этом происходит ингибирование как базальной, так и стимулированной секреции кислоты.

Влияние на секрецию кислоты в желудке

После приема эзомепразола в дозе 20 мг или 40 мг в течение 5 дней пациентами с гастро-эзофагеальной рефлюксной болезнью (ГЭРБ) с наличием симптомов значение желудочного рН было выше 4 в течение в среднем 13 и 17 часов из 24 часов.

Анализ фармакокинетических данных позволил выявить взаимосвязь между ингибированием секреции кислоты и концентрацией препарата в плазме после приёма внутрь (для оценки концентрации использовали параметр AUC- площадь под кривой «концентрация-время»).

При внутривенном введении 80 мг эзомепразола в виде болюсной инфузии в течение 30 минут, предшествующем длительной внутривенной инфузии 8 мг/ч в течение 23,5 часов, значение внутрижелудочного рН выше 4 и выше 6 у здоровых добровольцев поддерживалось в течение, в среднем, 21 часа и 11-13 часов из 24 часов, соответственно.

Терапевтический эффект, достигаемый в результате ингибирования секреции кислоты

Заживление рефлюкс-эзофагита при лечении эзомепразолом в дозе 40 мг наступает приблизительно у 78% пациентов через 4 недели терапии и у 93% пациентов через 8 недель терапии.
Эзомепразол омепразолдың S-изомері болып табылады және асқазанда париетальді жасушаларда қышқылдық сорғыны арнайы тежеу арқылы тұз қышқылының секрециясын төмендетеді. Омепразолдың S- және R-изомерлерінің фармакодинамикалық белсенділігі ұқсас болады.

Әсер ету механизмі

Эзомепразол әлсіз негіз болып табылады, асқазанның шырышты қабығының париетальді жасушаларындағы секреторлы өзекшелердің қышқыл ортасында шоғырланады және белсенді түрге көшеді және қышқыл сорғыны – Н+, К+- АТФаза ферментін тежейді, мұндайда базальді де, сондай-ақ қышқылмен стимуляцияланған секрециясы да тежеледі.

Асқазан қышқылы секрециясына ықпалы

Симптомдары бар гастро-эзофагеальді рефлюкс ауруына (ГЭРА) шалдыққан емделушілер эзомепразолдың 20 мг немесе 40 мг дозасын 5 күн бойы қабылдағаннан кейін 24 сағаттың орта есеппен 13 және 17 сағаты ішінде асқазанның рН мәні рН 4-тен жоғары болды.

Фармакокинетикалық деректер талдамасы ішке қабылдағаннан кейін қышқыл секрециясының тежелуі мен препараттың плазмадағы концентрациясы арасында өзара байланысты анықтауға мүмкіндік берді (концентрациясына баға беру үшін AUC – «концентрация-уақыт» қисығы астындағы аудан параметрі пайдаланылды).

Бұған дейінгі 23,5 сағат ішінде сағатына 8 мг көктамырішілік жасалған ұзақ инфузиядан кейін, 80 мг эзомепразолды болюстік инфузия түрінде 30 минут бойы көктамыр ішіне енгізгенде дені сау ерікті емделушілерде 24 сағаттың орта есеппен 21 сағаты және 11-13 сағаты ішінде асқазанның рН мәні, тиісінше, рН 4-тен және 6-дан жоғары болды.

Қышқыл секрециясының тежелуі нәтижесінде қол жеткізілетін емдік әсер

Эзомепразолдың 40 мг дозасымен емдегенде рефлюкс-эзофагиттің жазылуы 4 апта емдегеннен кейін емделшілердің шамамен 78%-да және 8 апта емдегеннен кейін емделушілердің 93%-да басталады.

Упаковка и форма выпуска

По 40 мг препарата в 5 мл флакон из бесцветного стекла, укупоренный серой резиновой пробкой, закатанный алюминиевой крышечкой серого цвета типа «flip-off». По 5 мл растворителя в полиэтиленовую ампулу высокой плотности. По 1 флакону и 1 ампуле помещают в картонную коробку вместе с инструкцией по медицинскому применению на государственном и русском языках.
Сұр түсті, «flip-off» типті алюминий қақпақпен бұрап жабылған, сұр резеңке тығынмен тығындалған түссіз шыныдан жасалған 5 мл-лік құтыда препарат 40 мг-нан. 5 мл еріткіш тығыздығы жоғары полиэтилен ампулада. 1 құты және 1 ампула медицинада қолданылуы жөнінде мемлекеттік және орыс тілдеріндегі нұсқаулықпен бірге картон қорапқа салынған.